PENTSATU ETA PARTEKATU: Aste honen ondoren, zer konpromiso zehatz hartuko duzu zure ingurunea eraldatzeko? Zure bizitza maitasun misio bat bezala bizitzera ausartzen zara?

Juan María de la Mennaisek eta Gabriel Deshayesek ez zuten pertsona perfekturik bilatzen mundua aldatzeko, bihotz handiko pertsonak bilatzen zituzten. Batzuetan beldurra ematen digu «behar bezain onak» ez izateak edo akatsak edukitzeak, baina Jainkoaren proiektuan eta Menesianoren estiloan gutako bakoitza beharrezkoa da, hain zuzen ere, dena delako. Gure historiaren pegarra bezala, «hautsiak» bihurtzen gaituela uste duguna ere izan daiteke besteen bidea lorez betetzea eragiten duena.

HAUTSITAKO PEGARRA

Basamortu erdian zegoen herrixka batean gizon bat bizi zen, goizero kilometro gutxi batzuetara zegoen iturburutik ura ekartzen zuena.

Bi pegar handi ipintzen zituen zurezko barra lodi baten alde banatan, zeina, aldi berean, sorbaldetan bermatzen baitzen. Eta horrela, alaitasuna gorputzean eta irribarrea ariman, beti berdina zen bidea hasten zen. Gutxi gorabehera ordubete behar zuen iturbururaino iristeko. Hara iritsitakoan, atseden hartzera esertzen zen pixka batean, eta gero bi ontziak betetzen zituen itzulerari ekiteko.

Antzekoak baziren ere, alde handia zegoen bi ontzien artean. Batek ezin hobeto betetzen zuen bere lana, bere ur guztia bere horretan mantentzen baitzuen ibilbidean zehar. Bestea, berriz, saihetsetako batean zuen zauri txiki baten ondorioz, ura galtzen ari zen itzuleran; hainbesteraino, ezen, herrira itzultzean, edukiaren erdia galdu baitzuen.

Azken pegar hura, egunak aurrera joan ahala, gero eta tristeago sentitzen zen, bai baitzekien ez zela bere lana betetzen ari. Ez zuen ulertzen zergatik jabeak ez zuen konpontzen edo, zuzenean, beste batekin ordezkatzen zuen. «Agian», pentsatzen nuen, «erabat hautsiko nauen unearen zain nago, berriago batengatik aldatzeko». Eta horrela igarotzen ziren egunak, eta asteak, eta hilabeteak, eta batez ere egunero erabilgarritasun gutxiago sentitzen zuen pegar baten pentsamenduak…

Iritsi zen eguna, ezin izan zuena gehiago jasan, eta, urketariak urez betetzeko bere eskuen artean besarkatzen zuela aprobetxatuz, harengana zuzendu zen:

– Errudun sentitzen naiz denbora eta ahalegina galtzeagatik. Utz nazazu eta alda nazazu berriago batengatik, zeren ikusten baituzu ez naizela gai behar bezala zerbitzatzeko.

– Zer? -erantzun zuen urketariak, harriturik-. Ez dizut ulertzen, zergatik diozu ez didazula zerbitzatzen?

– Agian ez zara konturatu hautsita nagoela eta uraren erdia galtzen ari naizela bueltako bidean.

Urketariak, hunkiturik, irribarre txiki bat egin, bularraren ondoan besarkatu eta ahapeka esan zion:

– Ez zara hobea, ez okerragoa, desberdina zara, eta horregatik behar zaitut.

Pegarrak ez zuen ezer ulertzen.

– Begira, gauza bat egingo dugu -erantzun zion urketariak-. Gaur, itzulerako bidean, ondo begiratzea nahi dut bidearen zein aldetan hazten diren loreak.

PENTSATU ETA PARTEKATU: Inoiz pentsatu duzu ez duzula ezer emateko? Zer «lore» hazten dira zure inguruan zure izaerari esker (zure poza, zure entzutea, zure laguntza)?

PENTSATU ETA PARTEKATU: Irudiari begiratuta, uste duzu protagonista ez dela hain garrantzitsua besteek igotzen duten eskailera ez igotzeagatik? Nola uste duzu esango zizula gaur Juan Mariak «Ole zu» hori, zu zeu izaten eta besteak zeure erara zerbitzatzen saiatzen zarenean?

PENTSATU ETA PARTEKATU: Zure ustez, zerk bultzatzen du protagonista egunero horrela jokatzera? Zuk ere besteei laguntzeko eskatzen dizun «taupada» hori duzula sentitzen duzu, trukean ezer espero gabe?