Orain munduko futbol txapelketa,… baina hamaikak bildu zuten duela bi mila urte. Partida ederra jokatu zuten. Aldagelan hondoratuta zeuden, aurkariaren botereari aurre egiteko asmoz, behin betikoa zirudien porrota jaso ondoren. Baina, taldeko fasetik kanporatutzat ematen zirenean, pizgarria iritsi zen: orain bai, beste talde bat ziruditen. Haize fresko bat sartu zen etxolan, eta aulkia berotu nahi ez zutenak inoizko blokerik ahulena bihurtu ziren.
Ez zuten diru sariagatik edo kopa batengatik jokatzen. Askok ez zuten talenturik ematen, ezta eurorik ere haien truke…
Hamaikako titularra
Atezaindegian: Pedro (El «Roca»). Kantaldi garratzenak egiteko gai zen —, baina Misterrarekiko konfiantza berritu ondoren, horma gaindiezina bihurtu zen aurkari gogorren oldarraldien aurrean.
Hiruko defentsa: Andres, argazkia bilatu gabe suak itzaltzen zituen erdiko atzelari diskretua; Santiago Nagusia, izaera temperamental hutsa, ondorioak neurtu gabe talkara doazen horietakoa; eta Santiago Txikia, erdiko oinarrian estratega bat.
Zelai-erdia (Motorra): Juan, joko-ikuspegi garbi-garbia zuen barrualde gaztea, partidua benetan itsusitu zenean aldaketa eskatu ez zuen bakarra; Felipe eta Bartolome, kanpotik zetozenei bandak irekitzeaz arduratzen zirenak; eta Mateo, aurkariaren bulego eta zirrikituei esker ezagutzen zen arrazoirako berreskuratutako garuna.
Aurrealdea: Tomas, gola ospatzeko esferikoa barruan ikusi behar zuen ariete berezia, baina azkenerako hirukoa sinatu zuen atzerriko liga urrunenetan; Simon Zelote, presio altua eta iraultzak hegalean; eta Judas Tadeo, partidarik trabatuenak hausteko aurrelaririk aproposena.
Eta kontuz, ezin baitugu ahaztu Maria Magdalena («La Mediapunta»). Hantxe egon zen lehenengo minututik, partida ilunago jarri zenean zelai-oineko zaparradari eusten. Bizkortasun mental izugarriarekin, «aldeko haizea» nabaritu zuen lehena izan zen, norgehiagokako unerik txarrenaren ondoren. Aldagelara joan zen korrika, denek txapelketa galdutzat jotzen zutenean plantillaren morala altxatzeko. Pieza erregaitz bat, jokoa erabateko entregarekin banatzen duena eta beti lehen ukituan jolasten duena kidearengan pentsatuz.
Magdalenak ez du bakarrik jokatzen: harmailetan marea geldiezina du buruan, estadioa betetzen duen benetako «emakumeen matxinada», zelaian bere lekua eskatzen duena eta talde honen futbola beti guztiona izan dela erakusten duena.
Araudi propio baten kronika
Txapelketa hartako hemeroteka errepasatzen baduzu, ikusiko duzu bere joko-arauek Federazioaren edozein eskuliburu desafiatzen zutela. Bere libretan ez zegoen pilotakada luzerik, ezta banakako distirarik ere. Garai hartako kronikak bat datoz jabetza solidarioa eta kooperatiboa zela esatean: baloia beti mugitzen zen zelai muturrean okerren pasatzen ari zen lagunari laguntzean. Arbitrajea ere beste logika batek arautzen zuen; edozein fasetan zuzenean kanporatzea ekarriko zukeena, bigarren aukera baten abantaila-legearekin ebazten zen han.
Txapelketa hura galtzen hasi zen iragarpen guztien kontra, baina plantillaren indarra historiako luzapenik ospetsuenean iraulitako haren fedean zetzan. Guri, gaur egun kamiseta hori bera heredatzen dugunoi, batzuetan hankak pisatzen dizkigute edo golak sartzen ditugu bere atean. Baina komeni da hamaika titular haiei eta haien ordezkoei zeharka begiratzea: bakar bat ere ez zen galaktikoa, baina botetan haize hori alde zutela, historiaren markatzailea aldatu zuten.
Bulegoko arbel gutxiago eta soropilari kosk gehiago egitea, indibidualismo gutxiago eta tiki-taka gehiago, espiritu horrekin oso urrun irits daitekeelako.
Mundu mailako zoriontsua eta uda zoriontsua, ondo pasatzen duenak irabazten du, garaitzen duenak… ikusiko da nork irabazten duen.
