MUNDUAK ENTZUTEA BEHAR DU
EZ DAGO ZU BEZALAKORIK
DBHko ikasleek proposatutakoa
HITZ EMATEN DIZUT (Menesiako hezitzaileena, zuentzat)
ETENALDIA ETA BERRIZ KONEKTATZEA
Badira azaltzeko zailak diren gauzak, baina, agian, sentitzeko edo artearen bidez sentitzen laguntzeko errazak direnak. Gure gaurko maxima begiak zabalik eta ondo irekita izango da, artelana oso sinplea da: buztin egosizkoa. Artistak Jainkoa modelatu du, ez gehiago ez gutxiago, eta ekintza betean. Gu ere modelatu gaitu, hori bai, gure lekuan jarri gaitu.
Begiratu bakarrik obrari eta saiatu protagonistaren larruan sartzen: Zer gertatzen zaio edo zer gertatu zaio? Noiz sentitu naiz horrela? Zer jasotzen du? Nola sentiarazten zaitu horrela inguratuta egoteak…?
Eta buztinezko irudi hori hobeto «ulertzeko» eta Jainkoak nola tratatzen gaituen gogoratzeko, gogora ezazu pertsona bat, maiteminduta zauden edo asko maite zaituen norbait, gogoratu nola sentitzen zaren pertsona horrekin zaudenean, nola eraldatzen den zure aurpegia, zure bizitza… nola sentiarazten zaituen haren oroitzapenak, zer dagoen jakiteak (baita existitu zela jakiteak ere), nahiz eta agian ez dagoen gertu orain…
Eta horrela jarraitzen du, bistaratze honetatik egun osoan deskonektatu gabe, maitasun-esperientzia horri lotuta bizitzen saiatzen da: ematen duzuna eta jasotzen duzuna; Jainkoaren maitasunaren, pentsamenduaren eta zaintzaren erdian gaudela sentiarazten diguna; egun osoan bizitzea, gu bizi gaituztela jakinda, haien eskuetan ezagututa, animatuta. HIRU BATEAN, «kuboarekiko maitasuna» bezalako zerbait.
NOREZIAK EZ BADA EZER GERTATZEN
ONE DAY
bizi-itxaropena hartzen du
MAITATUA ZARA, NAHIKOA ZARA, ZAREN BEZALAKOA
Begiratu eta entzun
Iruzkina irakurritakoan, margolan bat aztertzea gustatuko litzaidake. Agian ezagutzen duzu wahatsappek duen emotikono bat duelako. Ez da batere erraza, ezagutzen zenuen? Zer sentiarazten dizu? Zer iradokitzen dizu?
IRUZKINA (Oihua – Munch)
Ikusi eta entzun 1892. urteko arratsalde batean piztu zitzaion margolariari irudia buruan. Izan ere hurrengoa idazten du bere egunerokoan:
“Nire bi lagunekin paseon nengoela, iluntzean eguzkiak gorriz tindatu zuen zerua. Momentu horretan gelditu nintzen eta hesi bati bermatuz atsedenaldia hartu nuen; izan ere oso nekaturik sentitu nintzen. Nire lagunek paseon jarraitu zuten baina ni geldirik geratu nintzen, antsietateak mugitu ezinik. […]Fiordoari begira nengoela ilundu zuen.
Hodeiek ere odolaren kolore gorria hartu zuten.Naturan zehar oihu antzeko zerbait aditu nuen. Margolan hau margotu nuen, odolez beteriko hodeiak ere margotu nituen. Koloreek ere oihukatzen zuten”.
Aurpegiak erakusten duen desitxuratzeak garaiko mugak gainditu zituen.
Bertan dagoen gizonak belarriak estaltzen ditu bere oihua eta naturarena ez entzuteko. Margolan honetan delirioa nahiz sufrimendua nagusitzen dira, bitartean bi pertsonak pasean jarraitzen dute lagunaren sufrimendua euren bizitzetatik kanpo utzita.
