Sirian jaioa

Igande honetan, irailaren 26a, Migrante eta Errefuxiatuen Munduko Jardunaldia izango da.
Eukaristian irakurriko dugun Ebanjelioan, Jesusek esaten digu: «Mesiasen jarraitzaile zareelako, baso bat ur bada ere emoten deutsuena, benetan dinotsuet, ez da sari barik geldituko.
«Sirian jaioa» bere familiarekin Alemaniara doan ume siriar baten istorioa da…

 

«Adosteko prest”

Eroso eseri ginen aulkian, oinak lurrean jarri genituen, eskuak hanken gainean, eta burua tente, haren gainean flotatzen zuen globo batek, emeki-emeki, burua gorantz bota balu bezala.

Prest zaude?

Arnasa emeki hartzen du airea sabeleraino hel dadin. Arnasa hartu, 1, 2, 3, 4, astiro askatu 1, 2, 3, 4an.
Hartu airea berriro 1, 2, 3, 4an, eta askatu 1, 2, 3, 4.

Orain begiak leunki ixten ditu, sakon inspiratzen du eta airea apurka-apurka askatzen du.

Entzun dezagun musika lasai hau, gozatu eta utzi lasaitzen.

https://www.youtube.com/watch?v=61N7OMkUMqo
(Musika leunki entzuten utziko dugu saio osoan)

Ziur ikasgelan kartel bat duzula Menesiar Espigarekin eta ikasturte honetako leloarekin: «Adosteko prest”

Kartelaren beheko aldean dagoela ikusi duzu?
Ziur bai, esku batzuk hatz txikiaz lotuta daude, txikiena.
Begiak ireki gabe, imajinatu esku horiek behatz txiki batez lotuta.
Hatz txikia bihotzari oso lotuta omen dago, eta gure hatz txikiak pertsona batekin lotzean, gure bihotzak lotuta egotea nahi dugula diote.

Pentsatu orain ikasturte honetan oso lotuta egon nahiko zenukeen gelako pertsona batengan. Mentalki zure eskuineko eskuaren hatza berearekin lotzen du eta sentitzen du zure bihotza berearekin elkartzen dela. Esaiozu isilik, hitzik egin gabe, zure buruarekin bakarrik: «Adosteko prest”.

(Eten labur bat egingo dugu bakoitzari denbora emateko)

Pentsatu orain tratu handirik ez duzun gelako pertsona batengan, ondo ezagutzen ez duzun pertsona batengan edo bakarrik dagoela pentsatzen duzun pertsonarengan, lagun gutxiagorekin.
Lotu zure eskuineko eskuko hatz txikia berearekin eta esaiozu buruz: «Adosteko prest”.

(Eten labur bat egingo dugu bakoitzari denbora emateko)

Inspirazio sakon eta soltea egiten du orain. Inspiratu eta askatu. 1, 2, 3, 4…
Pixkanaka begiak zabaltzen ari zara.

Partekatzeko:
Nahi dutenek partekatu dezakete nola sentitu diren hatz txikia eta ikaskideak elkartzean.

ADOSTEKO PREST!

Hau da aurtengo Lemarako prestatu dizuegun abestia: «Adosteko Prest!».
Gustatuko zaizuela espero dugu!!
Letra daukazue esaten duena hobeto jarraitzeko eta zerbait ondo ulertzen ez duzuen galdetzeko.

AUDICIÓN

Un pacto educativo en el Menesiano vamos a lograr.
Juntos hagamos un trato basado en la fe y solidaridad.
Queremos ser lazos de unión, dando un trato cercano, ser mensaje de amor.
Sentir la Palabra de Dios, hablando, perdonando como Él nos enseñó.

ESTAREMOS JUNTO A TI, CONTAGIANDO SONRISAS PARA HACERTE FELIZ.
VER LA SORPRESA DE DIOS A TRAVÉS DE LA ESCUCHA, ESA ES NUESTRA MISIÓN.

Seremos tu compañía educando en la fe, la escucha y el perdón.
Dar sentido a nuestra vida desde el compromiso que genera unión.
Y juntos poder construir un entorno seguro donde poder vivir.
Siendo un colegio innovador, cuidando nuestra Casa por un mundo mejor.

ESTAREMOS JUNTO A TI, CONTAGIANDO SONRISAS PARA HACERTE FELIZ.
VER LA SORPRESA DE DIOS A TRAVÉS DE LA ESCUCHA,
ESA ES NUESTRA MISIÓN. (3)
ESA ES NUESTRA MISIÓN, SER MENSAJE DE DIOS, QUE BROTA EN NUESTRO CORAZÓN.

Ikertu sendatzeko

Irailaren 21a Alzheimerraren Nazioarteko Eguna da
Alzheimerra buruko gaixotasun sendaezina da, eta garuneko nerbio-zelulak degeneratzen ditu.
Gaixoek hitz egiteko zailtasunak dituzte, ez dakite orientatzen eta menpeko bihurtzen dira (janzteko, garbitzeko, jateko, jateko lagundu behar zaie).
Oraingoz ez dago gaixotasunari aurrea hartzeko edo sendatzeko tratamendurik, gaixoen bizi-kalitatea hobetzen laguntzen duten sendagai batzuk baino ez.
Alzheimerrak gaixoari ez ezik, haren senide eta lagunei ere eragiten die.
Agian ezagutzen duzue senitartekoren bat, laguna, Alzheimerdun bizilaguna
Gaur haiek, zaintzen dituztenak eta gaixotasun hau sendatzeko ikertzen ari direnak gogorarazten dizkiegu.

Bidaia oso laburra da!

Una anciana se subió a un autobús y tomó asiento. En la siguiente parada, una mujer joven, fuerte y gruñona, subió y se sentó bruscamente junto a la anciana, golpeándola con sus numerosas bolsas.
Al ver que la anciana se mantenía en silencio la joven le preguntó por qué no se había quejado cuando la golpeó con sus bolsas.
La anciana respondió con una sonrisa:
«No es necesario ser mal educada o discutir por algo tan insignificante, ya que mi viaje a tu lado es muy corto porque me bajaré en la próxima parada…»

El viaje de nuestra vida ahora nos parece largo, pero es corto.
Vamos a apreciar a amigos y familiares.
Seamos amables, pidamos perdón
Demos las gracias y vivamos con alegría.

Que tengas un viaje agradable por este mundo y que tus sueños se cumplan
Que disfrutes con quien te toca viajar.
Sonríe a la vida… porque «¡El viaje es muy corto..!»

Zerbitzatzeko lehenengoak

Jesusek honela esan zien bere dizipuluei:
– Zer eztabaida izan dozue bidean?
Baina hareek hitzik ez; euren artean handiena nor ete zan eztabaidatu eben-eta bidean.
Jesarri zan Jesus eta, Hamabiei dei eginik, esan eutsen:
– Lehenengo izan nahi dauana izan bedi danetan azkena eta danen zerbitzaria.
Gero, umetxo bat hartu, hareen erdian jarri eta, besarkatuz, esan eutsen:
– Honako umea nire izenean onartzen dauanak Neu onartzen nau, eta Ni onartzen nauanak, ez nau Ni onartzen, bialdu nauan Ha baino. (Mk 9, 34-37)

1-3 LEHEN HEZKUNTZA

Ebanjelioaren giltzarritik irudia umeekin komentatu: Jesusek ume bat jartzen du erdian… Garrantzitsuak izan nahi badugu, lagundu, zerbitzatu, zaindu… egin behar dugu.

4-6 LEHEN HEZKUNTZA

Aingeru batek zaintzen nau

Eroso eseri ginen aulkian, oinak lurrean jarri genituen, eskuak hanken gainean, eta burua tente, haren gainean flotatzen zuen globo batek, emeki-emeki, burua gorantz bota balu bezala.

Prest zaude?

Arnasa emeki hartzen du airea sabeleraino hel dadin. Arnasa hartu, 1, 2, 3, 4, astiro askatu 1, 2, 3, 4an.
Hartu airea berriro 1, 2, 3, 4an, eta askatu 1, 2, 3, 4.

Orain begiak leunki ixten ditu, sakon inspiratzen du eta airea apurka-apurka askatzen du.

Ikasturte berria hasi dugu. Gutako batzuek irakasle berriak ezagutu ditugu, ikaskide berriak, beste batzuek ikasgelako lagunekin jarraitzen dugu…

Sentitzen dugu, urtero bezala, ez gaudela bakarrik. Lagun sentitzen gara.

Gure aingerua, zaintzen gaituena, gure ondoan dago. Bake handia ematen digu lagun dugula sentitzeak, eta badakigu ikasturte osoa gure ondoan egongo dela, laguntzen, babesten.

Orain musika hau entzuten dugu, sentitzen dugu, arnasten dugu, gure aingeruaren presentzia nabaritzen dugu.

(Musika pixka bat uzten du. Behe-mailako ikastaroetan, denbora gutxiago, eta adinekoek denbora gehiago eman dezakete entzuten eta isilik).

https://www.youtube.com/watch?v=Yi0tKEtRE3Q

Arnasa sakon hartu genuen hainbat aldiz, eta pixkanaka begiak ireki genituen.

Partekatzeko:
Gainerako lankideekin partekatzen dugu nola sentitu garen.

Gure irribarrea opari bat da

Bazen behin paperezko panpina bat aurpegirik ez zuena. Gorputz osoan, aurpegian izan ezik, ondo ebakita eta pintatuta zegoen. Baina arkatz bat zeukan eskuan, eta, beraz, aukera zezakeen nolako aurpegia izango zuen. Horregatik, aurkitzen zenari galdezka ematen zuen eguna:
– Nolakoa da aurpegi perfektua?
– Moko handia duen bat – Erantzun zuten txoriek.
– Ez, ez, ez dezala mokorik izan – Esan zuten arbolek -. Aurpegi perfektua hostoz beteta dago.
– Ahaztu mokoa eta hostoak -moztu zituzten loreak- aurpegi perfektua nahi baduzu, bete ezazu kolorez.
Eta horrela, aurkitu zituen guztiak, animaliak, ibaiak edo mendiak izan, aurpegia bere forma eta koloreekin betetzera animatu zuten. Baina panpinak mokoa, hostoak, koloreak, ilea, hondarra eta beste mila gauza marraztu zituenean, inori ez zitzaion gustatu aurpegi hura, eta ezin zuen ezabatu!
Eta aurpegi perfektua izateko galdutako aukera gogoan, panpinak negarrez ematen zituen egunak.
– Nik mundu guztiari gustatuko zitzaion aurpegi bat besterik ez nuen nahi – Esan zuen -. Eta begira nolako hondamendia.
Egun batean, hodeitxo batek kexuak entzun zituen eta berarekin hitz egitera hurbildu zen:
– Kaixo, panpina! Uste dut lagundu zaitzakedala. Hodei bat naizenez eta formarik ez dudanez, nahi duzun aurpegia jar dezaket. Zer iruditzen zaizu aurpegia aldatzen badut gustuko duzun bat aurkitu arte? Pixka bat konpon zaitzakegu.
Panpinak izugarri gustatu zitzaion ideia, eta hodeiak era guztietako aurpegiak egin zizkion. Baina bakar bat ere ez zen behar bezain perfektua.
– Ez dio axola – Esan zuen panpinak agurtzerakoan -, lagun bikaina izan zara.
Eta hain besarkada handia eman zion, ezen hodeiak irribarre egin baitzuen muturretik muturrera, pozik lagundu ziolako. Orduan, une horretan bertan, panpinak esan zuen:
– Hori da nahi dudan aurpegia! Aurpegi perfektua da!
– Zer diozu? – Galdetu zuen hodei harrituak -. Baina orain ezer egin ez badut…
– Baietz, baietz. Besarkada bat ematen dizudanean jartzen duzun hori da… Edo kilimak egingo dizkizut! Begira!
Hodeia azkenean konturatu zen bere irribarre handiaz ari zela. Eta elkarrekin arkatz bat hartu zuten paperezko panpinari irribarre handi bat marrazteko, pikotxa, ile, kolore eta hostoen gainetik hamar aldiz pasatuz.
Eta, izan ere, aurpegi hura zen mundu guztiari gustatzen zitzaion bakarra, aurpegi perfektuen osagai sekretua baitzuen: inoiz ezabatzen ez zen irribarre handi bat.