Oraintxe hasi gara maiatza, loreen hilabetea, Mariaren hilabetea.
Atzo bertan amaren eguna ospatu genuen.
Une batez gure ametan pentsatuko dugu, zenbat maite gaituzten eta zenbat maite ditugun.
Gaur ere eskerrak eman nahi dizkiogu Jainkoari, gure amari ematean egin zigun opariagatik.

Istorio hau irakurtzen dugu orain: «El ángel de los niños» (Francisco Briz Hidalgo):

Kondaira zahar batek dioenez, jaiotzear zegoen haur batek esan zion Jainkoari:
– Bihar Lurrera bidaliko nauzula esaten didate, baina nola biziko naiz naizen bezain txiki eta babesgabe?
Jainkoak erantzun zion:
– Aingeru askoren artean bat aukeratu dut zuretzat, zure zain dagoena, berak zainduko zaitu.
– Baina hemen, zeruan, kantatu eta irribarre egin besterik ez dut egiten, hori nahikoa da zoriontsu izateko.
– Zure aingeruak kantatu egingo dizu, egunero irribarre egingo dizu, eta zuk haren maitasuna sentituko duzu eta zoriontsu izango zara.
– Eta nola ulertuko dut hitz egiten didan jendea, gizonek hitz egiten duten hizkuntza arrotza ezagutzen ez badut? Eta zer egingo dut zurekin hitz egin nahi dudanean?
– Zure aingeruak eskutxoak batuko dizkizu eta nire aurrera itzultzeko bidea erakutsiko dizu, nahiz eta ni beti zure ondoan egongo naizen.
Une hartan, bake handia zen nagusi zeruan, baina lurreko ahotsak entzuten ziren ordurako, eta haur bizkorrak emeki errepikatzen zuen:
– Ene Jainkoa, banoa, esadazu zure izena… nola du izena nire aingeruak?
– Bere izenak ez du axola, zuk «ama» esango diozu…

«Jainkoak, nonahi egon ezinik, amak munduan jarri zituen» (Esaera arabiarra)
Denok batera, astiro, irakurritako poesia honekin amaituko dugu:

NIRE AMARI

Begiak irekitzean
begiratzen dut non dagoen
eta leku berean
ama ikusten dut.