Igandean Jesusi entzungo diogun parabolak, eta berehala ikusiko dugu, 10 neska gazteri gertatzen zaiena kontatzen du. Bost prest zeuden eta dena ondo zegoen; beste bostak despistatuagoak ziren eta festara joateko behar zuten zerbait garrantzitsua ahaztu zitzaien.
Zuri ez gertatzea distraitutakoei bezala, baizik eta guztiz kontrakoa, beti prest egotea etor daitekeenerako edo gerta daitekeenerako (lasterketa bat, proba bat, azterketa bat, konplimendu bat, konplimendu bat) prest egotea.

1-3 Lehen Hezkuntza

4-6 Lehen Hezkuntza

Lasaitasun une berezi batzuk partekatuko ditugu elkarrekin. Une bakoitzean gertatzen ari denari erreparatuko diogu, batez ere musikari.

Eroso eseri aulkian, oinak lurrean jarrita, eskuak hanken gainean. Burua tente gainean globo bat izango bagenu bezala, emeki-emeki, buruak gorantz botako balu bezala.

Prest zaude?

Arnasa emeki hartuko dugu airea sabeleraino hel dadin. Arnasa hartu 1, 2, 3, 4, astiro askatu 1, 2, 3,eta 4.
Hartu airea berriro 1, 2, 3, 4 eta askatu 1, 2, 3, 4.
Orain begiak leunki itxiko ditugu, sakon arnastuko duguu eta airea apurka-apurka askatze joango gara.

Gaur mantra hau entzungo duzu eta arnasari arreta jarriko diozu.

(Mantra: Om Mani Padme Hum)

https://www.youtube.com/watch?v=zVty9rD4X-o&t=119s

Jarraitu arnasa hartzen eta poliki botatzen… (zenbaitetan errepikatu behar da)

Orain, bakoitza bere erritmoari jarraituz, begiak zabalduko ditugu.

Umeekin partekatzeko:

Zer sentitu dut? Zer gertatu zait? lasai ala urduri nengoen? eta orain, nola sentitzen naiz?
Hitz bat parteka dezakete…

Zorionez, bi esku ditugu, eta horiekin gauza asko egiten ditugu.
Abestiak irekita edukitzera gonbidatzen gaitu, agurtzeko, hartzeko, besarkatzeko, laguntzeko.
Eskerrak eman Jainkoari zure eskuengatik eta horiekin egin dezakezun ongiagatik.
Eskerrak eman Jainkoari beste pertsona batzuen eskuengatik (gurasoak, aitona-amonak, irakasleak, lagunak), haien eskuekin besarkatu, agurtu eta hartu egin baitzaituzte.
Eta barkamena eskatu zure eskuekin gaizki dagoen zerbait egin duzun aldiengatik.
Eta orain gozatu abestiaz eta bere irudiez.

Martín nació en 1579 en Lima (Perú).
Era hijo de un español, Juan de Porres, y una joven de Panamá, Ana Velázquez.
Martín era mulato y eso le causó algunos problemas…
Era un niño generoso que ayudaba a los pobres con algunas monedas cuando su madre le mandaba a comprar comida para la casa. Muy joven comenzó a trabajar como barbero y dentista.
Cuando cumplió 15 años ingresó en el convento de los dominicos en Lima. Como era pobre lo aceptaron como hermano para los trabajos. Se dedicaba, especialmente a barrer, por lo que se le conoce como «Fray escoba».
Un día un compañero dominico le preguntó: “Martín, ¿qué harías si Jesús volviera a la tierra y viniera a vernos?”.
Martín respondió con sencillez: “Seguiría barriendo”.
Martín ejerció durante mucho tiempo el trabajo de enfermero en el convento y hacía muchas curaciones milagrosas. En su convento también acogía a muchos los enfermos y personas sin hogar de la ciudad y con su ayuda se fundaron asilos para los niños y niñas huérfanos.
Martín murió el 3 de noviembre de 1639, por eso hoy se celebra su fiesta.

OTOITZA
Jesus adiskidea,
eskerrik asko adibide onagatik
hainbeste santu utzi dizkigutela.
Gu haiek bezalako santuak ere izan nahi dugu.
Lagundu gure lanak eta eginbeharrak egiten
etxean, gelan, patioan, kalean.
Erakutsiguzu, Jesus adiskidea, zu bezalakoa izaten. Amen

Atzo festarik garrantzitsuenetako bat izan zen, eta bertan gure artean ez dauden guztiak gogoratzen ditugu, hil direlako eta orain Jainkoarekin eta Jesusekin daudelako eta handik zaintzen, babesten eta laguntzen digutelako.
Gaur, egiten jarraitzeko eta gauzak beti ondo egiten irakasteko eskatzen diegu, gu ere haiek bezalako santuak izan gaitezen.
https://www.youtube.com/watch?v=VSNf8mCvb0U

1-3 LEHEN HEZKUNTZA

4-6 LEHEN HEZKUNTZA

https://www.youtube.com/watch?v=VSNf8mCvb0U

1-3 LEHEN HEZKUNTZA

OTOITZA
Aita ona
Gaur jazarriak diren kristauengatik eskatzen dizugu.
Jeronimo bezala, Santo Domingo de la Calzadan jaioa
Ebanjelioa zabaltzera urrun joan zen,
Txinatik gertu dagoen Vietnam izeneko leku batera.
Han hil zuten Jesusen laguna izateagatik,
Horregatik da martiria eta santua.

Zaindu aita ona kristau jazarriak,
Emaiezu indarra. Amen

4-6 LEHEN HEZKUNTZA

Jerónimo Hermosilla Santo Domingo de la Calzadan (Errioxa) jaio zen 1800eko irailaren 30ean.
19 urte zituela Valentziako Dominicos komentuan sartu zen. Handik gutxira, misiolari izatea erabaki zuen. Filipinetan ikasi ondoren, 1829an Tonkinera (egungo Vietnamera) joan zen. Garai hartan kristauak oso jazarriak ziren. Jeronimo gotzain ordenatua izan zen, eta misiolari askok Vietnam utzi zutenean bere fedearen ondorioz erailak izateko beldurrez, kristauei laguntzen eta animatzen jarraitu zuen.
Jazarpenak handiak zirenean, penaz eta umorez esaten zuen: «Bizitza itxita pasatzen dut, bizarrak erakutsi ezinik».
Bere elizbarrutian hiru apaiz hartzean, esaten die: «Anaiak, izan zaitezte ongi etorriak misio honetara, arriskutsua baina beharrezkoa Jainkoarentzat».
1861ean atxilotu eta martirizatu egin zuten.
Joan Paulo II.ak santu izendatu zuen 1988an. Bere jaia azaroaren 24an ospatzen da, beste martiri batzuekin batera Vietnamen.

Hilaren 26an, Juan María de la Mennais gogoratzen dugu.

Juan Maríarentzako otoitza

Jesus, zu haurren lagun handia zara.
Juan Mariarengatik eskatu nahi dizugu,
Umeak ere asko maite zituena.

Haiengatik sortu zituen Menesiar Anaiak.
Zu ezagutu eta maitatzeko, Jesus,
Eskolan eta jolasean, adiskidetasunean eta otoitzean.

Jesus, guk asko maite dugu Juan Maria
Aita bat bezalakoa delako guretzat,
Ona eta jakintsua.

Juan Maria laster santu izateko eskatzen dizugu
Otoitz egin eta gu zaintzeko eta laguntzeko eskatu ahal izateko,
Zerutik babes gaitzan,
Eta, batez ere, bere bizitza gu ere santuak izateko
gonbidapen  bat izan dadin

Eskerrik asko, Jesus, Juan Mariari eman diguzulako.

Fariseu batek zera galdetzen dio Jesusi:
«Maisu, zein da legearen agindu nagusia?»
Jesusek esan zion:
«Maite izango duzu Jauna, zure Jainkoa, zure bihotz guztiarekin, zure arima  guztiarekin, zure izate guztiarekin».
Agindu hori da nagusia eta lehena.
Bigarrena bere antzekoa da:
«Lagun hurkoa maiteko duzu zeure burua bezala”. (Mt 22,34-40)