Entzun dezagun Tajamarreko Abesbatzaren «Estoy aquí» gabon kanta, Amanda Digónen laguntzarekin.
Maria, Jesusen Ama, eta gure ama guztiak, zaintzen gaituzte beti!!

Gaur, gorenean, bidaiari baten istorioa irakurriko dugu…

Aspaldi iritsi zen bidaiari bat beste herrialde batera, munduan zehar egindako itzulietako batean.
Deigarria egin zitzaion soroak zeharkatzen zituzten erreken edertasuna.
Pixka batean ibilia zenean, herriko etxeekin topo egin zuen, xume koloretsuak eta ateak zabal-zabalik.
Ezin nuen sinetsi! Oso bestelako leku batetik zetorren…

Hurbiltzen joan zen, baina harridura handiagoa izan zuen hiru ume, anai-arrebak, harrera egitera irten eta pasatzera gonbidatu zutenean.
Haurren gurasoek egun batzuetan beraiekin geratzeko gonbita egin zioten bidaiariari.

Bidaiariak gauza asko ikasi zituen, adibidez, ogia labetzen, lurra lantzen, behiak jezten…
Baina bazen ondo ulertzen ez nuen gauza bat…
Egun batzuetan, aita, ama eta anaiak mahaitxo batera hurbiltzen ziren, non Maria eta Joseren irudiak, asto marroi bat eta behi bat jartzen zituzten.
Poliki, lastotxo bat uzten zuten Maria eta Joseren artean.
Egunek aurrera egin ahala, lastotxo koltxoitxoa handituz eta bigunduz zihoan.

Bidaiariari abiatzeko unea iritsi zitzaionean, familiak ogi beroa eta frutak eman zizkion biderako, besarkatu eta kaleratu egin zuten. Bazihoan jira-biraka esan zienean:
– Gauza bat galdetu nahi dizuet joan aurretik.
– Zer galdetu nahi diguzu? -erantzun zioten.
Eta bidaiariak orduan galdetu zuen:
– Zergatik uzten zituzten lastotxo horiek Maria eta Joseren oinetan?

Haiek irribarre egin zuten, eta umerik txikienak erantzun zuen:
Maitasunez zerbait egiten dugun bakoitzean, lastotxo bat bilatu eta askara eramaten dugu.
Eta horrela prestatzen ari gara, Jesus haurra iristen denean, Mariak etzateko leku bat izan dezan.
Gutxi maite badugu, lastotxo gutxi egongo dira eta umea hotz pasatuko da.
Baina asko maite badugu, Jesus erosoago eta beroago egongo da.

Bidaiariak azkenean ulertu zuen…
Gabon gaua arte familia horrekin geratzeko gogoa izan zuen.
Baina bere barruko ahots batek bidaiatzen jarraitzera eta ezagututakoa beste herri batzuetara eramatera gonbidatu zuen.
Batez ere, maitasunez beteriko bihotz xumeez hitz egitea, ezagututako familia hartaz bezala…

Partekatzeko:
Istorio honetatik gustatu zaidan xehetasunen bat.
Zer egin dezakegu gaur egun historiak kontatzen diguna egia bihurtzeko?

Igande honetako Ebanjelioak, Abendu garaiko hirugarrenak, Joan Bataiatzailea aurkezten deusku.
Juan basamortuan bizi zen, Mesias iristen zenerako prestatzen.
Batzuek jarraitu egiten zioten, entzuten zioten, berarekin bizi ziren…
Horregatik bidali zituzten Jerusalemgo hiriburutik apaizak eta legean adituak nor zen galdetzera…

Eroso eseri ginen, bizkarra zuzen genuela.
Arnasa emeki hartu. Inspiratu 1, 2, 3 eta 4. Astiro askatzen da 1, 2, 3 eta 4an.
Hartu airea berriro 1, 2, 3 eta 4an, eta askatu 1, 2, 3 eta 4.
Orain begiak leun ixten ditu, arnasa sakon hartzen du eta airea pixkanaka askatzen du.

(Pixka batean isilik geratzen dira, musikarekin)

https://www.youtube.com/watch?v=dzbdnzjX57A

Itxi begiak.
Hor zaude, Belengo atarian, Jesus haurraren ondoan.
Zoriontsu sentitzen zara gaur zuk Jesusi opari bat eramaten diozulako.
Zerbait berezia duzu berarentzat. Zer da?

Eman eta lasai sentitzen zara atarian musika entzuten.
Jesusen ondoan bakean sentitzen zara. Umeak zerbait esaten dizu?

Zure bihotzetik argi distiratsu bat bezala sentitzen duzu.
Eskuineko eskua bihotzean eta gainean ezkerrekoa jartzen duzu.

Arnasa hartu, astiro arnastu, eta airea poliki-poliki askatu.
(Behin baino gehiagotan errepikatzen da).

Orain, nahi dituzun leku guztiak bisitatuko dituzu: lagunen etxeak, familiarenak, ikastetxea, jolasten zaren parkea, ibiltzen zaren kaleak…
Ezagutzen dituzun pertsonekin eta ezagutzen ez dituzun pertsonekin egingo duzu topo.

Zure bidean irribarre handia daramazu, bihotza kargatuta, Jesus umearekin egon zarelako eta bere poza ematen diezulako.
Pozez betetako irribarreak oparituko dituzu.

(Beste une bat uzten zaie musikarekin irribarreak banatzen dituzten bitartean).

Zoriontsu sentitzen zara, aurkitzen dituzun pertsona guztiei irribarreak banatuz.
Poz handia hartzen duzu.

Arnasa lasai eta kontzienteki hartzen jarraitzen duzun bitartean…

Orain, poliki-poliki, zure erritmoan, presarik gabe, ireki begiak.

Partekatzen dugu:
Nola sentitu naiz Jesusen ondoan?
Nori eman dizkiot irribarreak?

Logo HARA

Gaurko Maxima Reinosako MeneGazteko ikasle batzuengandik datorkigu.
Eguberrietako garai honetan bakea nahi izaten dugu, gerra-egoera guztiak eta hainbeste pertsonaren heriotza, haurrak barne…
Bideoa ikusten dugu, eta gero partekatu dezakegu zer gustatu zaigun gehien…

 BiDEO

 

 

Unai Quirós eta Soplos de Vidaren abesti hau entzun genuen.
Adi Jesus zein bidetatik aurki dezakegun ikusteko…!!
Gero, bide bat edo beste partekatu genuen goraka…

Gabonak prestatzeko ohitura eder bat dugu: Abenduko Koroa.
Etxeetan, elizetan, koroa bat jartzen da lau kandelarekin, eta astero kandeletako bat pizten da… Jesusen etorrerarako prestaketa gisa, gure argia baita…
Gaurko Maximan lau kandelen ipuina ikusiko dugu.
Gero, atentzioa eman digun zerbait partekatzen dugu…

Gaur Boluntariotzaren Nazioarteko Eguna da.
Ikus dezagun «SAL» (Latinoamerikarekiko Elkartasuna) GKEko boluntarioen bideo bat.
Egunez egun, gure OGNtik, keinu txikiekin gauza handiak lortzen dira (2023ko erronka: Indonesiako kirol kantxa bati sabaia jartzea…).
Bideoa ikusi ondoren, partekatu dezakegu nola izan naitekeen SAL ere.

Martin mendiko herri txiki bateko zapatari xume bat zen. Bakarrik bizi nintzen. Urteak ziren alargundu zela, eta semeak hirira joan ziren lan bila.

Martinek, gauero, lotara joan aurretik, Ebanjelioaren zati bat irakurtzen zuen etxeko suaren aurrean.
Gau hartan asaldaturik esnatu zen. Ahots bat entzuna zuen argi eta garbi.
«Martin, bihar Jainkoa etorriko zaizu ikustera».
Jaiki egin zen, baina ez zegoen inor etxean, ezta kanpoan ere, noski, gau hotzaren ordu haietan…

Oso goiz jaiki eta zapata-denda txukundu zuen. Jainkoak dena perfektua aurkitu behar zuen. Eta leiho aurrean hasi zen lanean, kalean nor zebilen ikusteko.

Handik pixka batera, zarpailez eta oinutsik jantzitako arlote bat ikusi zuen pasatzen. Errukiturik, berehala zutitu zen, etxera sarrarazi zuen sutondoan pixka batean berotu zedin. Katilu bat esne bero eman zion, eta pakete bat prestatu zion ogiarekin, gaztarekin eta frutarekin, biderako, eta oinetako batzuk oparitu zizkion.

Beste tarte bat zeraman lanean alargun gazte bat ikusi zuenean bere umearekin, hotzak hilik. Pasarazi ere egin zituen. Eguerdia zenez gero, mahaira eseri zituen eta lapikoa atera zuen berak prestatutako zopa bikainetik, Jainkoak jan nahi bazuen ere. Gainera, emaztearen eta semeetako baten beroki baten bila joan zen, eta eman egin zizkion, hotzago egon ez zitezen.

Arratsaldea pasa zen eta Martin goibeldu egin zen, Jainkoa ez baitzen agertzen. Ateko kanpaiak jo zuen eta alai biratu zen Jainkoa zelakoan. Atea indarrez ireki eta herriko mozkorra sartu zen.

– Hau bakarrik falta zen! Begira, orain Jainkoa badator… -pentsatu zuen zapatariak bere artean.

– Egarri naiz – oihu egin zuen mozkorrak.

Eta Martinek, mahaian jarririk, pitxer bat ur atera zion, eta eguerdiko zoparen hondarrak zituen plater bat jarri zion aurrean.

Mozkorra joan zenerako oso gaua zen. Eta Martin oso triste zegoen. Jainkoa ez zen etorri. Sutondoan eseri zen. Biblia hartu eta ausaz ireki zuen. Eta irakurri zuen:

«Gose nintzen eta jateko eman zenidan, egarri nintzen eta edateko eman zenidan, biluzik nengoen eta jantzi ninduzun…
Nire txikietako batekin egin zenuen bakoitzean, niri egin zenidan… »

Aurpegia argitu zitzaion zapatari gaixoari. Jainkoak bisita egin zion, noski! Ez behin, hiru aldiz baizik!
Eta Martin, gau hartan, loak hartu zuen, munduko gizonik zoriontsuena zela pentsatuz…

Partekatzeko:
Zer gustatu zait gehien ipuinetik?
Ba al du zerikusirik ipuin honek estreinatzen dugun Abendu garaiarekin?