Lasai eseri ginen, bizkarra zuzen.
Eskuak hanketan edo mahaian jarriko ditugu.
Begiak ixten ditugu nahi badugu… eta isilik geratzen gara.

Poliki hartu genuen arnasa, sudurretik airea hartuz…
eta poliki-poliki askatu genuen…

Behin baino gehiagotan errepikatzen dugu…

Airea hartzen dugun bitartean, barruan esaten dugu: «Lasai nago».
Airea kanporatzen dugun bitartean, esaten dugu: «Bakean nago».

Isiltasunak eta arnasketa lasaiak lasai egoten laguntzen digute,
hobeto entzutera, bakea sentitzera.

Jesusek askotan isiltasun uneak bilatzen zituen bere Aita Jainkoarekin topo egiteko.
Eguna hastean, goizaldean, edo gaueko lasaitasunean egitea gustatzen zitzaion:

Guk gure barrura isilik begiratzeko uneak ditugunean
gure bihotza bakez betetzen da.

Orain «isiltasuna entzungo dugu».
(Etenaldia)

Zaratarik ez egiten saiatzen gara, eta kanpoko soinuren bat entzuten badugu, ez diogu jaramonik egiten, pasatzen uzten diogu, eta lasai jarraitzen dugu…
(Etenaldia)

Jesusek isiltasunean bakea aurkitzen zuenez, guk ere «isiltasuna entzungo dugu», bakez, ezertaz arduratu gabe…

Isilik egongo gara pixka batean, gure arnasketa lasaiaz lagunduz,…
Barrutik lasai egoten saiatzen gara, eta ez diogu jaramonik egiten korridorean, kalean… zarataren bat badago.

Eta honela diogu gure baitan:
«Eskerrik asko, Aita Bueno,
bake eta lasaitasun tarte honengatik… »

Orain, arnasa kontzienteki eta sakonxeago hartzen dugu, eta, pixkanaka, begiak irekitzen ditugu, pixka bat mugitzen hasten gara…

Partekatzeko:
Nola sentitu naiz?
Partekatu nahi al dut pixka batean isilik eta bakean egotea gustatzen zaidan eguneko tokiren bat?