1-3 Lehen Hezkuntza

Ikus dezagun bideoa…
Gero elkarrekin otoitz hau egingo dugu:

Egun on, Jesus.
Gaur goizean haur eta gazte guztiengatik eskatu nahi dizugu
ikasturte berri honetan hasten ari garela,
bereziki, une latzak igarotzen dituztenetatik
familian, osasun kontuengatik, triste daudelako.

Eskatzen dizugu, Jesus,
irakasle guztien izenean
tuko gaituztenak ikasturte honetan zehar.
Emaiezu egunero ikasleei ankerkeria egiteko ilusioa. Amen.

4-6 Lehen Hezkuntza

Ikasturte berri bat hasiko da eta zerbait esan nahi dizut…
1. Zugan konfiantza osoa du gaur eta ikasturte berri honetako egun bakoitzean.
2. Iaz asko ikasi zenuen, eta aurten ere asko ikasiko duzu.
3. Hezitzaile guztien laguntza eta maitasuna du
4. Ez beldurrik izan galderak egiteko, denok gaude hemen zuri laguntzeko.
5. Bidaia handi bat hasten da. Mugi!
6. Ez kezkatu, arnasa hartu eta fidatu.
7. Normala da pixka bat urduri sentitzea, baina fidatu, ondo moldatuko zara
8. Zure lagunak hemen daude ikasteko eta laguntzeko.
9. Gogoratu pertsona bakarra eta errepikaezina zarela, eta gozatu ikasturte berri honetaz.
10…. (libreki gehitu dezakegu beste desio onen bat ikasturte berri honetarako…)

Amaitzeko, OTOITZ hau egingo dugu elkarrekin:

Egun on, Jesus.
Gaur goizean haur eta gazte guztiengatik eskatu nahi dizugu
ikasturte berri honetan hasten ari garela,
bereziki, une latzak igarotzen dituztenetatik
familian, osasun kontuengatik, triste daudelako.

Eskatzen dizugu, Jesus,
irakasle guztien izenean
tuko gaituztenak ikasturte honetan zehar.
Emaiezu egunero ikasleei ankerkeria egiteko ilusioa. Amen.

1780ko irailaren 8an Juan María de La Mennais jaio zen, Menetarren sortzailea.
Egun horretan ospatzen da Jesusen ama zen Ama Birjinaren jaiotzaren jaia, eta gure sortzaileak beti izan zuen maitasun berezia.

Juan Mariak bere jaiotza gogoratuz idatzi dizkigu hitz hauek gaur. Astiro irakurtzen ditugu… Gero, zure gutunetik gehiago gustatu zaigun zerbait aipa dezakegu.

Ezagutzen duzue Saint-Malo?
Frantziako Bretainia iparraldeko hiri harresitu ederra da.
Han jaio nintzen ni, 1780ko irailaren 8an, eta hantxe eman nuen haurtzaroa.
San Bizente atetik hirira sartzean, jaio nintzen etxea aurkituko duzue. Nire familia bizi zen etxe polit eta zabal bat da.
Handik gertu katedral ederra dago. Bertan bataiatu ninduten jaio nintzen egun berean, Juan Maria izenarekin.
Gure aita, Pedro Luis Robert, armadorea zen. Ontzi batzuen jabea zen. Herrialde askorekin negoziatzen du: Holanda, Ingalaterra, Espainia, Estatu Batuak…
Berak beti eman zigun bere seme-alabei eskuzabaltasunaren adibidea, txikien eta behartsuen zerbitzura.
Behin, Bretainia osoko jende asko salbatu zuen uzta negargarrien ondorioz gosez hiltzetik, bere ontziekin ekarri eta herritarren artean banatu zuen gari kopuru handi bat erostean.
Hain izan zen garrantzitsua, Luis XVI .a erregeak berak noblezia titulua eman ziola. Une horretatik aurrera, Pedro Luis Robert de la Mennais izena izango zuen, eta hortik dator nire abizena, hain ezaguna duzuena.
Gure ama, Graciana, oso emakume kultua eta erlijiosoa zen. Musika pixka bat zekien eta biolina jotzen du. Askotan errezatzen genituen gure otoitz xumeak. Bera zen gure etxeko poza.Askotan errezatzen genuen berarekin. Bera zen gure etxeko poza.
Zoritxarrez, oso gazte hil zen, nik 7 urte besterik ez ditudanean!
Nire 5 anaietatik Maria eta Feli bakarrik bizi izan ziren urte askoan. Beste hirurak ere gazte hil ziren…
Txiki-txikitatik amets bat nuen: nire zaintza behar duten pertsonei laguntzea. Horregatik, Frantziako Iraultzaren garaian, apaiz asko jazartzen eta hiltzen zituztenean, Saint Maloko kaleetan paseatzen ibiltzen nintzen, eta, norbait bakarrik eta izututa ikusten nuenean, esaten nion:
– «Apaiza zara, ezta? Zatoz nire aitaren etxera, lagunduko dizugu. Juan Maria de la Mennais naiz «.
Geroago, apaiza nintzenean, nire ametsik garrantzitsuena izan zen, nire lagun Gabrielekin batera, eskolarik ez zuten haurren maisu onak izan nahi zuten gazteak bilatzea.
Baina horretaz hitz egingo dizuet beste egun batean…

Norekin geratuko gara ikasturte hau amaitzean?

Pentsa dezagun El Arrebatoren abesti hau entzuten dugun bitartean: “La gente luminosa”

Gaur San Joan Bataiatzailearen jaia ospatzen dugu.
Juan Jesusen familia zen eta oso modu zorrotzean bizi izan zen, oso pobrean,… denak animatuz bizimodua aldatzera, Mesias hartzeko prestatzera…
Jesus ezagutu eta bere jarraitzaileak gonbidatu arte Jesusekin joan eta bere Berri Ona ezagutzeko…

Horregatik, tradizio bat dago, ia herri eta hiri guztietan ospatzen dena: San Joan jaiaren aurreko gauean (atzo, ekainak 23), jendeak urte zaharra biltzen du eta su batean erretzen da, eta hori beste era batera bizitzen hasiko garela esateko modu bat da, gaizki egiten gaituen guztia utzita… San Juanek bere lagunei esaten zien bezala…

Elkarrekin egingo dugu OTOITZ hau:

Jesus, San Joan Bataiatzailearen jai honetan
Besteentzat argia izaten laguntzeko eskatzen dizugu
familiarentzat, lagunentzat, ikastetxean.

Jesus: zurekin kontatzen dugu
gaizki egiten gaituena uzteko
eta horrela alaitasuna eta ontasuna distirarazi. Amen.

Gaur, astelehena, ipuin batekin hasiko gara…

Lucas haur alai bat zen, egunero eskolara joaten zena. Egun batean, jolastorduan, bere laguna Pablo estropezu egin eta liburu guztiak lurrera erori zitzaizkion. Lucasek korrika joan zen laguntzera eta esan zion:
—Ez kezkatu, lagun, hemen nago laguntzeko.
Pablok irribarre egin zuen eta asko eskertu zuen keinu hura. Egun hartan, Lucasek ikasi zuen onginahizko keinu txiki batek beste norbait oso zoriontsu senti dezakeela.
Egunak igaro ziren, eta Lucasek bere hamaiketakoa ahaztu zuen egun batean; Pablo berea partekatu zion zalantzarik gabe. Horrela ulertu zuten onginahia biderkatu egiten dela: besteei on egiten diegunean, haiek ere guri egiten digute on. Ordutik aurrera, Lucas eta Pablo egunero saiatzen ziren laguntzen eta atseginak izaten, eta horrek eskolako giroa zoriontsuagoa bihurtu zuen guztiontzat.

Bukatzeko, bakoitzak, isiltasun une batean, pentsatu nola gauzatu gaur ipuin hau eskolan, etxean, lagunekin…

Aldi haretan, Jesusek Jainkoaren erreinuaz berba egin eutsan jenteari, eta preminea eben guztiak osatu zituan.
Eguna iluntzen hasi zan. Hamabiak hurreratu eta esan eutsoen Jesusi:
– Bialdu egizu jentea, inguruko baserri eta auzoetara joan eta ostatua eta jatekoa bilatu dagien, hau bazterreko lekua da-eta.
Jesusek erantzun eutsen:
– Emoiezue zeuek jaten.
Hareek, orduan:
– Ez daukagu bost ogi eta arrain bi besterik… (Lk 9, 11)

Datorren domekan Kristoren Gorputz eta Odolaren jaia ospatuko dogu.
Tradizionalki «Corpusen festa» deitzen zaio (latinez «gorputza» esan nahi duena)
Egun honetan gogoratzen dugu Jesusek afari bat egin zuela bere lagunekin eta, ogia hartuz, esan ziela:
«Hartu eta jan, hau da nire gorputza».
Gero, kopa bat ardo hartuta, esan zien:
«Edan eta edan, hau da nire odola».
Harrezkero, eukaristia ospatzen dan bakoitzean, Jesusek bere gorputza eta odola ogian eta ardoan uzten deusku.
Ikasturte honetan lehen jaunartzea egin dutenek ondo gogoan dute Kristoren Gorputza lehenengoz jaso zuten eguna

Jarrera erosoan eseri ginen, bizkarra zuzen.
Arnasa emeki hartu. Inspiratu, 1, 2, 3, 4, poliki 1, 2, 3, 4.
Hartu airea berriro 1, 2, 3, 4an, eta askatu 1, 2, 3, 4.

Orain itxi begiak emeki, arnasa sakon hartu eta askatu airea poliki-poliki.

Entzun musika.
https://www.youtube.com/watch?v=cP319ifnv7A

Orain sentitu nola altxatzen zaren.
Igo eta hodei batean hilobiratzen zara. Oso gustura zaude.
Hodeia mugitzen sentitzen duzu.
Zure bihotzaren taupada ere sentitzen duzu.
Begira nola hartzen duzun arnasa.
Ondo zaude, lasai, harrera ona duzu.
Hodeiak hainbat lekutara eramango zaitu.
Orain gogoratuko dituzu ikasturte honetan ikaskideekin bizi izan dituzun une horiek,
Zure irakasleek, zure familiak…

Hodeiak eramango zaitu leku horietara.
Gogoratu une horiek, eta utzi garai hartan zenituen sentsazio eta sentimendu berberak hartzen.

(Musika entzuten denbora uzten dugu)

Hodeia orain zuk nahi duzun lekuan geldituko da.
Han, poliki eta poliki, jaitsi egingo zara.

Jarri ezkerreko eskua bihotzaren gainean eta eskuineko eskua gainean, eta, aldi berean, barnetik eskerrak eman ikasturte honetan bizitako uneengatik.

(Musikarekin lasai egoten uzten diegu)

Orain, poliki-poliki, bakoitzak bere erritmoan, begiak zabaltzen ditu.

Partekatzen dugu:
Nola sentitu naiz?
Gure oroitzapenetako batzuk

Ikasturte honetan, gure leloa «Amets dezagun» da.
Horregatik asko gustatzen zaigu Maldita Nerearen abesti hau: «Hecho con tus sueños».

Gaur berriro entzutera eta ikasturte honetan egia bihurtu diren ametsez gozatzera gonbidatzen zaituztegu…
Oporretara arte geratzen zaizkigun egun hauetan elkarrekin amets egiten jarraitzera eta uda honetan gure ametsak haz daitezen… eta berriak aurki ditzagun!!

Pasa den igandean, ekainaren 14an, Trinitatearen Jaia ospatu genuen.
Oso festa polita da, “Jainkoa Familia da” gogorarazten digu: Aita Ona, Seme Jesus eta Izpiritua, Jesusen jarraitzaile izateko dugun indarra.
Gainera, komentuetan bizi diren monja eta monjeen aldeko otoitz egun berezia ospatzen zen. Euren bizitza Jaungoikoari modu berezian eskeintzen diote, otoitz eta isiltasun une ugarirekin.
Agian mojen edo monjeen komenturen bat ezagutzen duzu…
(Unetxo bat uzten dugu haiek esateko, eta irakasleak ezagutzen duen baten bat gehi dezake…)

Monjen eta mojeen aldeko OTOITZ bat egingo dugu elkarrekin:

Jesus adiskidea:
bizitza otoitzean eta isiltasunean ematen duten
monja eta monjeen alde eskatzen dizugu.

Aita Ona:
Eskerrik asko monja eta monje kontenplatiboengatik.
Beren eredua jarraitu nahi duten gazteak egotea eskatzen dizugu
eta bokazio hori alaitasunez bizi. Amen.

Astea ipuin batekin hasiko dugu: «Tula, dortoka pazientziaz»

Tula izeneko dortoka beti nahi izan zuen basoko zuhaitz handiko goialdean hazten ziren lore gozoak probatu. Baina motela izanik eta zuhaitza oso altua zenez, inoiz ez zuen lortzen. Egun batean, Coco izeneko kolibri batek ikusi zuen loreak lortzen saiatzen, eta laguntzea erabaki zuen.
—Tula —esan zion Cocok—, ni azkar hegan egin dezaket, baina zuk baduzu nik ez dudan zerbait: pazientzia. Poliki-poliki igotzen bazara, lasai eta presarik gabe, ziur iritsiko zarela.
Tula hasi zen poliki igotzen, pausoz pauso, etsitu gabe. Nekatzen zenean, atseden hartzen zuen. Coco goitik animatzen zion. Azkenean, Tula zuhaitzaren goialdera iritsi zen eta loreen usain eta zapore gozoaz gozatu zuen. Ohartu zen pazientziak eta iraunkortasunak zailak diren gauzak posible egiten dituztela. Ordutik, Tula eta Coco lagun handiak izan ziren, eta elkarrekin ikasi zuten pazientziak merezi duela.

Orain, bukatzear gauden ikasturte honetako uneren bat parteka dezakegu, pazientzia izan dugulako eta merezi izan duelako…